مشتاق گل از سرزنش خار نترسد .. حیران رخ یار ز اغیار نترسد.. عیار دلاور که کند ترک سر خویش.. از خنجر خون ریز وسر دار نترسد.. آنکس که چو منصور زند لاف انا الحق.. ازطعنه نا محرم اسرار نترسد.. ای طالب گنج وگهر از مار میندیش.. گنج وگهر آن برد که از مار نترسد.. گر بی بصری می کند انکار من از عشق.. سهل است وچه غم عاشق از این کار نترسد.. درعشق چو بیم سر وجانست ولیکن.. ای دلبر از اینها دل عیار نترسد.. اندیشه ندارم زرقیبان بد اندیش.. از خار جفا عاشق گلزار نترسد.. در سایه فضل ایمن از ‌آ ن است نسیمی.. کان شیردل از پنجه کفتار نترسد..

paradise <BlogSky:Weblog Title />

X
تبلیغات
کالج کارآفرینی تیوان
ع.سربدار

آرشیو

پنج‌شنبه 30 تیر‌ماه سال 1384
مثنوی


باز آمدم چون عید نو ؛ تا قفل زندان بشکنم
وین چرخ مردم خوار را چنگال ودندان بشکنم

هفت اختر بی آب را ؛ کین خاکیان را می خورند
هم آب  بر آتش زنم ؛ هم بادهاشان بشکنم

از شاه بی آغاز من؛ پران شدم چون باز من
تا جغد طوطی خوار را در دیر ویران بشکنم

ز آغاز عهدی کرده ام کین جان فدای شه کنم
بشکسته بادا پشت جان گر عهدو پیمان بشکنم

امروز همچون آصفم ؛شمشیر وفرمان در کفم
تا گردن گردنکشان در پیش سلطان بشکنم

روزی دو؛ باغ طاغیان گر سبز بینی؛ غم مخور
چون اصلهای بیخشان از راه پنهان بشکنم

هر جا یکی گویی بود؛ چوگان وحدت وی برد
گویی که میدان نسپرد؛ در زخم چوگان بشکنم

گشتم مقیم بزم او؛ چون لطف دیدم عزم او
گشتم حقیر راه او ؛ تا ساق شیطان بشکنم

چون در کف سلطان شدم؛ یک حبه بودم کان شدم
گر در ترازویم نهی ؛ می دان که میزان بشکنم

چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهی
پس تو ندانی این قدرکین بشکنم؛ آن بشکنم

گر پاسبان گوید که هی! بر وی بریزم جام می
در بان اگر دستم کشد؛ من دست در بان بشکنم


چرخ گر نگردد گرد دل؛ از بیخ و اصلش بر کنم
گردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنم

خوان کرم گسترده ای؛ مهمان خویشم برده ای
گوشم چرا مالی اگر من گوشه نان بشکنم

نی نی ؛ منم سر خوان تو ؛ سر خیل مهمانان تو
جامی دو بر مهمان کنم ؛ تا شرم مهمان بشکنم

ای که میان جان من تلقین شعرم می کنی
گر تن زنم خامش کنم ؛  ترسم که فرمان بشکنم

از شمس تبریزی اگر باده رسد؛ مستم کند
من لا ابالی وار؛ خود استون کیوان بشکنم


***********

من دزد دیدم کو برد مال  و متاع  مردمان

                                                    این دزد ماخود دزد را چون می بدزدد ازمیان

خواهندازسلطان امان ؛چون دزد افزونی کند

                                               دزدی چو سلطان می کند ؛ پس از کجا خواهیم امان

مولانا جلا الدین بلخی
(مولوی)
               


تعداد بازدیدکنندگان : 208869


نبوی گویا
وب نوشت
بیاد مصدق
دکترسروش
دوران ما
از یاد رفته ها
حسین خدادا
پژواک خاموش
بلاگ گویا

امید معماریان
الپرر

چه گوارا

دکتر سروش

دکتر شریعتی
فلش
احسان شریعتی
سایت ویژه دکتر
سایت Dr.Shariati.tk
مجمع وبلاگ نویسان

درباره دکتر تنها شریعتی
راه آزادی
عاشقترین
وبلاگ قران مجید
با مخاطبهای آشنا
مصدق مرد آزاده
اندیشه های ماندگار
فقر ‘ فساد ‘ تبعیض
وبلاگ رسمی فارغ

التحصیلان سمپاد
khabarchin
به دنبال دل مسایل

مربوط به جوانان

نیمروز

امروز

ایسنا

بازتاب

شرق

آوای آزاد

تلاش

مجله فروغ

بخارا

پا یاب

اخبار گویا

بی بی سی

tinypic

روز

گویا

عناوین آخرین یادداشت ها